Verhuizen!

Door: Yvonne Schot

Na 42 jaar met veel plezier te hebben gewoond in een twee-onder-een-kapwoning gaan we verhuizen. Olaf (onze zoon met fragiele X) heeft er 39 jaar gewoond en hoewel hij nu begeleid woont, is hij nog met grote regelmaat thuis: op de woensdagen en om het weekend.

Op een bijzondere manier werden we attent gemaakt op een appartement op de begane grond in een historisch gebouw, met een tuintje, 4 kamers en garage. De 4 kamers waren belangrijk, want er was er één voor Olaf.

Tussen de overdracht en het daadwerkelijk betrekken zaten 9 maanden. Wel lang maar dat had achteraf gezien veel voordelen, nog afgezien van het verbouw- en kluswerk.

Olaf zag zijn nieuwe kamer langzaam “groeien” Een echt bureau, een nieuw ladekastje, een nieuw bed, maar verder niks. Zijn oude kamer bleef zoals die was.

Voor de zekerheid vroeg hij toch maar met enige regelmaat “mag dit ook mee?” en “mag dit ook mee?” waarop we antwoordden “alles mag mee”. Tja, dat was wel een uitdaging, want Olaf verzamelt cassettebandjes, videocassettes, Cd’s, Dvd’s, boeken en tijdschriften.

2 juli 2024 was de grote dag. Met begeleid wonen afgesproken dat hij 2 weken achtereen zou blijven in wat hij zijn “huisje” noemt. Geregeld met het taxivervoer en toen aan de slag. Eerst foto’s gemaakt van de opstelling van de spulletjes om vervolgens een groot en zwaar rek te verhuizen, op te hangen en alles weer op de juiste plaats terug te zetten. Zo ook met de rest van de spullen. De verhuizers konden zich beperken tot twee linnenkasten uit Olaf zijn kamer, die ook weer terugkwamen in zijn nieuwe kamer.

Het was zo gepland dat we Olaf zouden ophalen voor een bezoek aan de tandarts, echter het bleek dat er ook examen paardrijden was. Ai! Dat wisten we niet. Dus na het paardrijden naar het nieuwe huis, wat hij de flat noemt (3-hoog).

Olaf liep zijn kamer in, keek even rond en zei met een grote glimlach “alles is er” en ging tekenen.

Na bezoek aan de tandarts wilde hij naar het oude huis toe, wat we niet zo zagen zitten, want m.u.v. gordijnen en lampen was er niet veel meer. Maar hij hield vol, dus naar het oude huis.

Hier aangekomen ging hij alle kamers door, de woonkamer, zijn slaapkamer, onze slaapkamer en de zolderkamer. Na 10 à 15 minuten kwam hij naar beneden en zei “kom mama we gaan, hier is niets meer”. Op zijn manier heeft hij afscheid genomen van de oude woning, wat we heel erg knap vinden en niet zelf hadden kunnen bedenken.

Inmiddels wonen we vier maanden in ons nieuwe huis en hebben het alle drie uitstekend naar ons zin. Olaf kan vanachter zijn bureau alle activiteiten buiten zien wat er voorbijkomt en dat is heel divers, van wandelaars met honden, scholieren en zelfs paard en wagen en een bootje.

Waar we ons benauwd voor hadden gemaakt is uitstekend verlopen. Eind goed, al goed.

Yvonne, Hans en Olaf Schot